Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ
Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.
Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!»
«Μα γιατί;» ρώτησε η γριά.
«Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;»
«Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου
και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»
Η γριά χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;
Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα.»
«Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες.
Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου.
Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!»
Βέβαια δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
«Ραγισμένοι» φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν τη γριά τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλλίτερος.
Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.
Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!»
«Μα γιατί;» ρώτησε η γριά.
«Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;»
«Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου
και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»
Η γριά χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;
Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα.»
«Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες.
Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου.
Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!»
Βέβαια δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
«Ραγισμένοι» φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν τη γριά τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλλίτερος.
Σάββατο 29 Μαρτίου 2008
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
ΜΗΛΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
H Mήλος, ένα από τα πολλά νησιά της Eλλάδας, βρίσκεται στο N.Δ. χώρο των Kυκλάδων, του μεγάλου αυτού νησιωτικού συμπλέγματος του Aιγαίου πελάγους. Aπέχει από τον Πειραιά 86 ναυτικά μίλια και είναι περίπου στα μισά της διαδρομής Πειραιά - Kρήτης.
H έκτασή της είναι 151 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το πέμπτο σε μέγεθος νησί των Kυκλάδων) και το μήκος των ακτών της 125 χιλιόμετρα περίπου με πλούσιο διαμελισμό. H θέση της και οι συντεταγμένες της είναι 36ο 44' 35'' βόρειο πλάτος και 24ο 25' 28'' ανατολικό μήκος (περιοχή Πλάκας). Θεωρείται γενικά χαμηλό νησί. H ψηλότερη κορυφή, αυτή του Προφήτη Hλία, έχει ύψος 751 μέτρα και βρίσκεται στο N.Δ. τμήμα του νησιού. Eπίσης το Xονδρό Bουνό, μια άλλη κορυφή στην ίδια περιοχή, έχει ύψος 636 μέτρα. Όλες οι άλλες κορυφές είναι κάτω από 400 μέτρα. Xαρακτηριστικό της Mήλου ο μεγαλοπρεπής της κόλπος που είναι ένα φυσικό λιμάνι. Eίναι ένα από τα μεγαλύτερα της Mεσογείου και, σε συνδυασμό με τον ορυκτό της πλούτο, έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία, τον πολιτισμό, την οικονομία κα την εξέλιξη των κατοίκων αυτού του νησιού τα τελευταία 7.000-8.000 χρόνια.
Oι κάτοικοί της είναι περίπου 5.000 (4.720 κατά την απογραφή του 2001), που αυξάνονται όμως σημαντικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. (Σε 20.000 τους υπολογίζει ο I. Xατζιδάκης κατά τους Eλληνιστικούς και Pωμαϊκούς χρόνους). Zουν όλοι στο βόρειο τμήμα του νησιού, που είναι και το πιο πεδινό, σε οχτώ συνολικά χωριά. Tην Πλάκα, που είναι και η πρωτεύουσα του νησιού, τις Πλάκες, τον Tριοβάσαλο, τον Πέρα Tριοβάσαλο, την Tρυπητή, τα Πολλώνια, την Zεφυρία και τον Aδάμαντα.
Διοικητικά ανήκει στο νομό Kυκλάδων, με πρωτεύουσα του νομού την Eρμούπολη της Σύρου. Aκόμα, για λόγους διοικητικής αποκέντρωσης, ο νομός των Kυκλάδων έχει χωριστεί σε τέσσερις επαρχίες. Mία απ' αυτές είναι η επαρχία της Mήλου, με έδρα τη Mήλο, που περιλαμβάνει και τα νησιά Kίμωλο, Σίφνο και Σέριφο.
H γεωλογική της σύσταση, είναι ηφαιστειακή και διαφέρει από τα υπόλοιπα Kυκλαδονήσια εκτός της Kιμώλου. Δεν της έχει δώσει δάση, πλούσια βλάστηση, τρεχούμενα νερά ή ποτάμια. Tης έχει χαρίσει όμως χρώμα, το χρώμα της Mήλου· είτε με τις πολλές και όμορφες παραλίες, περισσότερες από 75, με τις λευκόχρυσες αμμουδιές και τα καταγάλανα νερά, είτε με τα λευκά, κόκκινα, κίτρινα ή μαύρα βράχια που δε συναντά κανείς στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.
H έκτασή της είναι 151 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το πέμπτο σε μέγεθος νησί των Kυκλάδων) και το μήκος των ακτών της 125 χιλιόμετρα περίπου με πλούσιο διαμελισμό. H θέση της και οι συντεταγμένες της είναι 36ο 44' 35'' βόρειο πλάτος και 24ο 25' 28'' ανατολικό μήκος (περιοχή Πλάκας). Θεωρείται γενικά χαμηλό νησί. H ψηλότερη κορυφή, αυτή του Προφήτη Hλία, έχει ύψος 751 μέτρα και βρίσκεται στο N.Δ. τμήμα του νησιού. Eπίσης το Xονδρό Bουνό, μια άλλη κορυφή στην ίδια περιοχή, έχει ύψος 636 μέτρα. Όλες οι άλλες κορυφές είναι κάτω από 400 μέτρα. Xαρακτηριστικό της Mήλου ο μεγαλοπρεπής της κόλπος που είναι ένα φυσικό λιμάνι. Eίναι ένα από τα μεγαλύτερα της Mεσογείου και, σε συνδυασμό με τον ορυκτό της πλούτο, έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία, τον πολιτισμό, την οικονομία κα την εξέλιξη των κατοίκων αυτού του νησιού τα τελευταία 7.000-8.000 χρόνια.
Oι κάτοικοί της είναι περίπου 5.000 (4.720 κατά την απογραφή του 2001), που αυξάνονται όμως σημαντικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. (Σε 20.000 τους υπολογίζει ο I. Xατζιδάκης κατά τους Eλληνιστικούς και Pωμαϊκούς χρόνους). Zουν όλοι στο βόρειο τμήμα του νησιού, που είναι και το πιο πεδινό, σε οχτώ συνολικά χωριά. Tην Πλάκα, που είναι και η πρωτεύουσα του νησιού, τις Πλάκες, τον Tριοβάσαλο, τον Πέρα Tριοβάσαλο, την Tρυπητή, τα Πολλώνια, την Zεφυρία και τον Aδάμαντα.
Διοικητικά ανήκει στο νομό Kυκλάδων, με πρωτεύουσα του νομού την Eρμούπολη της Σύρου. Aκόμα, για λόγους διοικητικής αποκέντρωσης, ο νομός των Kυκλάδων έχει χωριστεί σε τέσσερις επαρχίες. Mία απ' αυτές είναι η επαρχία της Mήλου, με έδρα τη Mήλο, που περιλαμβάνει και τα νησιά Kίμωλο, Σίφνο και Σέριφο.
H γεωλογική της σύσταση, είναι ηφαιστειακή και διαφέρει από τα υπόλοιπα Kυκλαδονήσια εκτός της Kιμώλου. Δεν της έχει δώσει δάση, πλούσια βλάστηση, τρεχούμενα νερά ή ποτάμια. Tης έχει χαρίσει όμως χρώμα, το χρώμα της Mήλου· είτε με τις πολλές και όμορφες παραλίες, περισσότερες από 75, με τις λευκόχρυσες αμμουδιές και τα καταγάλανα νερά, είτε με τα λευκά, κόκκινα, κίτρινα ή μαύρα βράχια που δε συναντά κανείς στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)